Midt i Hjørundfjorden står det. Stålberghornet. Eller Stålberget. For det er verkeleg eit berg. Heilt ulikt resten av dei slanke og spisse sunnmørstindane. Meir som ei solid og uinntakeleg borg. Men med ei lita svakheit i vestmuren. Og ein firkanta kloss på toppen kalla Blåhornet.

«Isøkser ja? Og tau? De skal klatre ja? Høgt då?»

Det er tidleg føremiddag ved Hjørundfjorden, vi er i ferd med å få ei slags oversikt over utstyret vårt utanfor Bellingen på Sæbø. Det siste vi ventar, er innblanding frå pressa. Men plutseleg og ut av ingenting kjem to journalistar slentrande. «Liggeunderlag ja? De skal overnatte også?» Vi er ikkje det minste interesserte i publisitet og prøvar å snakke oss vekk i runde formuleringar. «Ja, vi tenkte å prøve noko borti stranda her.» «Nei, vi kjem nok ikkje ned igjen i dag.» Redninga kjem i form av ei skipsfløyte – skipperen er lei av å vente og vi får det uvanleg travelt med å kome oss om bord i skyssbåten. Men sjøen er tydelegvis for alle. For akkurat idet båten bakkar ut, hoppar journalistane like godt om bord, dei også.