Oppveksten fann nemleg stad i skogkanten like under sentrumsfjella i Ørsta, med lett tilgang til mykje av naturens gleder. Den gongen på syttitalet var det få reglar og rammer for kva vi gutungane kunne finne på av frileik.

Cowboy- og indianar-krigar med temmeleg skarp ammunisjon var ein del av kvardagen. At vi klatra på store steinar (buldring?) og i høge tre på stendig tynnare greiner etter kvart som vi steig til vers, var det ingen vaksne som brydde seg om – eller visste om.