Mitt møte med klatringen er en serie hvor profilerte klatrere, gjerne med noen klatreår på baken, med egne ord forteller om hvordan de begynte å klatre. Forfatteren har full handlefrihet mhp tekst og billedvalg. Tidligere har blant andre Morten Diesen, Anne Grete Nebell, Geir Arne Bore, Odd Roar Wiik Thomas Vekve og Christer Raugland vært i ilden.

Oppveksten fann nemleg stad i skogkanten like under sentrumsfjella i Ørsta, med lett tilgang til mykje av naturens gleder. Den gongen på syttitalet var det få reglar og rammer for kva vi gutungane kunne finne på av frileik. Cowboy- og indianar-krigar med temmeleg skarp ammunisjon var ein del av kvardagen. At vi klatra på store steinar (buldring?) og i høge tre på stendig tynnare greiner etter kvart som vi steig til vers, var det ingen vaksne som brydde seg om – eller visste om. Det blei jo nokre «susarar» av det, men det gjekk som regel bra, og eg synest det er uheldig at born av i dag blir forhindra i slike opplevingar.

Far min, Olav Helset, var ein aktiv fjellmann og klatrar i det vesle klatremiljøet som fanst på Sunnmøre på 50-, 60- og 70-talet. I lag med karar som Dagfinn Hovden, Hallkjell Buset og Arne Randers Heen (som ofte var på vitjing frå Romsdalen), gjorde han mange nye førstekliv i Sunnmørsalpane vinterstid. Dei var inspirerte av britane som gjorde strandhogg og mange førstebestigningar her på slutten av 1800-talet og byrjinga av 1900-talet, og også av austlendingar og ålesundarar, som gjorde stendig meir krevjande førstekliv i Sunnmørsalpane i tida fram mot krigen.